Jan Keppens (1953), geboren in Gent, woont het grootste deel van zijn leven in Lokeren, provinciestadje aan de Durme. Hij ontpopt zich op jonge leeftijd tot een tennisbelofte maar zal op zijn zeventiende kappen met deze competitiesport vanwege ernstige rugproblemen. Dat hij in de late jaren ’60 wel degelijk behoorde tot de beste juniors van zijn generatie blijkt uit de aandacht die ondermeer ‘Le Soir’ en ‘La Libre Belgique’ schonken aan de toenmalige jonge belofte uit Vlaanderen.

Na gelukkige jaren in het Lokerse atheneum (inclusief een buis voor opvoeding) studeert Jan Keppens aan het Brusselse HISKWA (hoger instituut voor sociaal en cultureel werk). Op zijn drieëntwintigste pleegt zijn beste vriend zelfmoord, een ingrijpende gebeurtenis.

Kort nadien begint hij aan wat later zijn debuutroman zal blijken te zijn. ‘Vingerwijzing’ wordt in 1979 uitgegeven door ‘DAP Reinaert’. De roman krijgt veel lof in de ‘Standaard der letteren’. Ook de toenmalige radiozender BRT 1 spreekt van een veelbelovend debuut.

Ofschoon hij aanvankelijk weigerachtig staat tegenover nakomelingen schenkt z’n vrouw hem twee dochters. Ze zijn het beste wat hem ooit zal overkomen. Enthousiast gooit hij zich op het vaderschap. Omdat er nu ook brood op de plank moet komen volgen twaalf stielen en dertien ongelukken.

Tennisleraar, handelaar in curiosa (met z’n verzameling jukeboxen en geëmailleerde reclameborden haalt hij de Duitse Playboy), bouwvakker, freelance journalist, ghostwriter en magazijnier: zijn actieradius is dan wel vrij gedifferentieerd, ambitie daarentegen is hem totaal vreemd. Zijn motto luidt: ‘alle respect voor eerzuchtige lieden die hun energie quasi exclusief in hun job investeren, ik van mijn kant heb altijd verkozen –zodra ze er eenmaal waren- het grootste deel van mijn tijd en geesteskracht in die twee gasten te steken, opdat ze later tot ferme, onafhankelijke, niettemin breekbare, warme, humoristische vrouwen zouden uitgroeien; me dunkt óók een legitiem streven.’

Er gaat een wereld open. Het vaderschap is een ontdekking, de band met zijn kinderen innig. Hij steekt met plezier al zijn energie in hun opvoeding. Schrijven doet hij ook nog wel, maar zonder veel ambitie. Een man kan maar één ding tegelijk goed doen, luidt dienaangaande zijn devies. Bijna twee decennia lang blijft het op literair vlak zo goed als stil rond Jan Keppens. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. In 1992 wordt de roman ‘De vingerafdrukken van God’ gepubliceerd door ‘Zuid & Noord’. Men noemt het ‘zijn tweede debuut’.

De roman wordt enthousiast onthaald door de lezer, maar vindt weinig weerklank in de gespecialiseerde pers. Brusselmans spreekt nochtans van een oprecht, grappig en beklijvend boek, hij begrijpt niet dat het niet meer aandacht krijgt.

Ondanks de teleurstellende respons op zijn geesteskind en de vaststelling dat schrijverscarrières maar moeizaam van de grond komen, blijft Jan Keppens toch schrijven, dit keer –op vraag van zijn beide dochters- aan een jeugdboek dat gaandeweg zal uitdijen tot een heuse adolescentenroman.

Rond de eeuwwende gebeuren ingrijpende dingen. Zijn huwelijk loopt spaak, hij maakt kennis met de golfsport en een tijd later ontmoet hij Claire, de vrouw van zijn leven. Intussen werkt hij –op de hem eigen wijze, dat wil zeggen zonder haast of druk- in alle stilte verder aan zijn nieuwe project, de jeugdroman.

Op vraag van Christian Vervaet, een bevriend producer, schrijft hij in 2004 een filmscenario voor VTM in het kader van ‘Faits divers’, een project van Jan Verheyen, toenmalig artistiek directeur bij de commerciële zender. ‘Dagboek van een bobo’ wordt tot zijn eigen verbazing opgenomen in de reeks. De verfilming laat nog steeds op zich wachten. De auteur denkt er ondertussen over na het scenario om te werken tot roman.

Uitgeverij Manteau toont interesse voor zijn eindelijk afgewerkte jeugdroman en in 2008 is het dan zover: ‘Sorry dat ik leef!’ ziet het daglicht. Het boek wordt genomineerd voor ‘De boekenleeuw 2009’.
Intussen heeft de auteur het plan opgevat om twee grote liefdes van hem –de literatuur en de golfsport- met elkaar te verbinden. Dit resulteert in ‘Golf: de heroïne van de veertiger’, een bundel verhalen en beschouwingen over de golfsport. Niet zomaar een tussendoortje. Integendeel, op stilistisch vlak behoort de bundel wellicht tot het beste wat Jan Keppens ooit bij elkaar schreef. Van elke bladzijde druipt het schrijfplezier af. Op 8 juni 2012 wordt de bundel voorgesteld aan het publiek.